****************************
ထားဝယ္ ဖားထီးဖားမ မိုးေခၚပြဲျပဳ လုပ္သည့္ အခါ မိုး႐ြာ သြန္းေစရန္ တီးရေသာ ဖားစည္ ဆိုတာ ရွိပါတယ္ အခုခ်ိန္ ထိလည္း ေရွးေဟာင္း ဖားစည္ က ထားဝယ္မွာ ႏွစ္လံုးက်န္ ေနပါေသးတယ္ ဗုဒၶ ဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ၂ ေက်ာင္းမွာ သိမ္းဆည္းထားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီး မ်ား၏ မိန္႔ၾကားခ်က္အရ ေက်ာင္းနာမည္ေတြ ထည့္ေရး ခြင့္ မရလို႔ မေဖာ္ျပႏိုင္ပါ ေလ့လာလိုလ်ွင္ ကိုယ္တိုင္ ဆက္သြယ္လာ ႏိုင္ပါတယ္ ဆရာေတာ္ေတြဆီ ေလ်ာက္ျပီး ပို႔ေပးပါမယ္
ထားဝယ္႐ိုးရာ မိုးေခၚပြဲ ဆိုတာ အႀကိဳသမိုင္းကာလ ဓေလ့ တစ္ခု ျဖစ္ၿပီး အနည္းဆုံး ႏွစ္ေပါင္း ၄၀၀၀ ေလာက္ ရွိၿပီ လို႔ ပညာရွင္ေတြက သတ္မွတ္ၾကတယ္။
အခု အခ်ိန္မွာ ဖားစည္လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ကရင္ တိုင္းရင္း သားေတြ အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထားတဲ့ ပစၥည္း လို႔ သိၾက တယ္။
မိုးေခၚပြဲမွာ အသုံးျပဳ တဲ့ပစၥည္းေတြကို ေခတ္ကာလ မေကာင္းခဲ့စဥ္က သံဃာဂိုဏ္းႀကီး ႏွစ္ခု ခြဲၿပီး ထိန္း သိမ္းခဲ့ တယ္ လို႔လည္း သိတယ္။ ဒီ ဖားစည္ေတြ ကို အေသးစိတ္ ေလ့လာ ၾကည့္မိတယ္ ထားပါေတာ့
ေတြ႕ထားတာ တစ္ခုက စစ္ကိုင္းမွာ ရွိတဲ့ ေကာင္းမႈ ေတာ္ ေစတီႀကီး ျပဳျပင္တဲ့အခါ ဌာပနာ တိုက္ထဲမွာ ဖားစည္ ေတြ႕ ရတယ္။ ပညာရွင္ေတြ အေနနဲ႔ ကေတာ့ စဥ္း စားစရာ ပါပဲ။
ထားဝယ္ၿမိဳ႕က မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကလည္း တနသၤာရီ ၿမိဳ႕ေဟာင္းဘက္က ဖားစည္ တစ္လုံးကို ျပခဲ့ဖူးတယ္။
ေမတၱာၿမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ ကရင္ႏွစ္သစ္ ကူးပြဲမွာ လည္း ဖား စည္ျပ ထားတာေတြ႕ခဲ့ရတယ္။
ေျမးခံေဘာ္တိုက္နယ္ ထန္းတလုံး ေက်း႐ြာမွာ ဖားစည္ အက်ိဳးေတြကို ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။
ျမန္မာလို ဖားစည္ေခၚေပမယ့္ ကရင္လို ကႅိဳ႕ (သို႔) ကလိုး (သို႔) ကလို ဆိုၿပီး ေတြ႕ရတယ္။
အေနာက္တိုင္း သုေတသီ အခ်ိဳ႕က ေၾကးစည္ လို႔ ေခၚတာ ေတြ႕ရတယ္။
စည္မ်က္ ႏွာျပင္ေပၚမွာ ဖား႐ုပ္ေလးေတြပါလို႔ ဖားစည္ လို႔ အမ်ားအားျဖင့္ သတ္မွတ္ ေခၚၾက တယ္။
သုေတသနေတြ႕ရွိခ်က္မ်ား အရ ဖားစည္ေတြကို ေျမာက္ ဘက္ မြန္ဂိုလီးယား ကေန ေတာင္ဘက္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ကုန္းမႀကီးေတြမွာ ေတြ႕ရၿပီး ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံ ေဟာင္း ဟာ မူလ ေနရာ လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ထပ္ စီစစ္ဆဲ ပါ။
ေနာက္ပိုင္း သုေတသနေတြအရ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ ေျမာက္ ပိုင္းက ဒြန္ဆြန္ ယဥ္ေက်းမႈကို ဖားစည္ရဲ႕ မူလေနရာ လို႔ သတ္မွတ္ ပါတယ္။
အနည္းဆုံး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀၀၀ ေလာက္ရွိၿပီလို႔ သတ္ မွတ္ တယ္။ ဖားစည္ေတြရဲ႕ လက္ရာ အလိုက္ အမ်ိဳး အစား ၄မ်ိဳး-၅ မ်ိဳး ရွိတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾက ပါတယ္။
ကရင္ ဖားစည္ေတြကို တတိယ အမ်ိဳးအစား ဒါမွ မဟုတ္ ပဥၥမ အမ်ိဳးအစား အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾက တယ္။
ကရင္ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ယုံၾကည္ ခ်က္အရ ဖားစည္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀၀ ေလာက္ ကတည္းက သုံးစြဲလာ တယ္ လို႔ ဆိုတယ္။
ေရွးေဟာင္း ေတးကဗ်ာ ပုံျပင္ေတြအရ ကရင္တိုင္း ရင္း သားေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း မဝင္လာမီ ကတည္းက ဖားစည္ကို သြန္း လုပ္ သုံးစြဲခဲ့တယ္လို႔ ေတြ႕ရတယ္။
ကရင္ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ေရွးေဟာင္း ေတး ကဗ်ာ ေတြ မွာ မဲေခါင္ျမစ္ဖ်ား
တြင္ ေနခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားတယ္။
မဲ ေခါင္ျမစ္ဖ်ားခံရာ ေဒသကို ကရင္ ဘာသာ စကားနဲ႔ ယူေကာ္စီး၊ တိုင္းျပည္ ကို ယူေကာ္၊ ျပည္သူမ်ားကို ယူဖိုး လို႔ ေခၚ တယ္။
ေရွးအက်ဆုံး ဖားစည္ကို ခမူ လို႔ ေခၚၿပီး ရွမ္းကရင္ မ်ားက သြန္းလုပ္ခဲ့တယ္။
ဖားစည္သြန္းလုပ္တတ္ သူ ေတြဟာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ခရီး သြားရင္း “၀” ေဒသကို ေရာက္ခဲ့ တယ္။ “၀” ေဒသမွာ ေၾကးတြင္း၊ သံတြင္းေတြ ေပါ လို႔ ဖားစည္ အေျမာက္အျမား သြန္းလုပ္ခဲ့တယ္။
တေကာင္းၿမိဳ႕အထိ အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ၀ ေဒသ မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ ဖားစည္ေတြကို
(၁) ကလို႔ ယူမူ ဖားစည္ – မဲေခါင္ျမစ္ဖ်ားေဒသရွိ အမ်ိဳး သမီးမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ ဖားစည္
(၂) ကလို႔ယူခြားဖားစည္ – မဲေခါင္ ျမစ္ဖ်ားရွိ အမ်ိဳးသားမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ ဖားစည္
(၃) ကဝါမူဖားစည္ – ၀အမ်ိဳး သမီးမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ ဖားစည္
(၄) ကဝါခြားဖားစည္ – ၀ အမ်ိဳးသားမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ ဖားစည္
(၅) ႐ႈိေဝမူဖားစည္ – ႐ႈိအမ်ိဳးသမီးမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ ဖားစည္
(၆) ႐ႈေဝခြား ဖားစည္-႐ႈိအမ်ိဳးသားမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ ဖားစည္
(၇) ကလို႔ယူ ေကာ္တယ္ ဖားစည္ဆိုၿပီး ဆိုတယ္။
အမ်ားအားျဖင့္ ဖားစည္ကို ၂ မ်ိဳး သတ္မွတ္တယ္။ ေအးေသာ ဖားစည္ (မဂၤလာဖားစည္)နဲ႔
ပူေသာ ဖားစည္ (အမဂၤလာ ဖားစည္) ပါ။
ေအးေသာ ဖားစည္။ မဂၤလာဖားစည္ကို ႏွစ္သစ္ကူး ပြဲ၊ ေကာက္သစ္စားပြဲ၊ မဂၤလာအခမ္း အနား၊ ေပ်ာ္ပြဲ ႐ႊင္ပြဲမ်ား တြင္ ေန႔ည မျပတ္ တီးခတ္ ပါတယ္။
ပူေသာဖားစည္။ အမဂၤလာ ဖားစည္ကို အသုဘ အခမ္း အနား၊ အ႐ိုး ေကာက္ပြဲမ်ားတြင္ ေန႔ည မျပတ္ တီးေခတ္ၿပီး စစ္ခ်ီရာတြင္လည္း အသုံးျပဳ တယ္။
စစ္ခ်ီရာတြင္ အသုံးျပဳတဲ့ ဖားစည္ကို ေသမင္းတမန္ ဖားစည္ လို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။
ဖားစည္ကို သြန္းတဲ့အခါ သတၳဳ (၅)မ်ိဳး ေရာစပ္ရ တယ္။ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေၾကး၊ ခဲနဲ႔သြပ္ေတြကို လိုအပ္တဲ့ အသံရဖို႔ အခ်ိဳး က် ေရာစပ္ၿပီး သြန္းလုပ္ ပါတယ္။
ကရင္တိုင္းရင္းသားေတြ အသုံးျပဳတဲ့ ဖားစည္ဟာ တစ္ဖက္ ပိတ္ျဖစ္ၿပီး ဖား စည္ရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ပိုင္းကို ရင္ဘတ္ လို႔ ေခၚ တယ္။
ဒီမ်က္ႏွာျပင္ပိုင္းရဲ႕ အလယ္ တည့္တည့္မွာ ေနမင္း နဲ႔ ေရာင္စဥ္တန္း ေတြ ပါပါတယ္။ ဒီေရာင္စဥ္တန္း ေတြကို ႐ုပ္ပုံေတြပါတဲ့ စက္ဝိုင္းေတြ ရွိပါတယ္။ စက္ဝိုင္း ခုႏွစ္ခု ကေန ကိုးခု အထိ ရွိေနတတ္တ ယ္။
စက္ဝိုင္းေတြၾကားမွာ လူ႐ုပ္၊ ငါး႐ုပ္၊ ငွက္႐ုပ္၊ ပန္းပြင့္ စတဲ့ ႐ုပ္ပုံေတြ ရွိတယ္။ အနားေစာင္းမွာ ေတာ့ လက္ဝဲရစ္ ဖားေလး ေကာင္ ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ ဖား႐ုပ္ေတြက တစ္ ေကာင္ သာမက ဖား၂ ေကာင္ ဒါမွမဟုတ္ ၃ေကာင္ အထိ ဆင့္ထားတယ္။
ဖားစည္ရဲ႕ ကိုယ္ထည္ ပိုင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားႏိုင္ဖို႔ နဖား ေပါက္ တစ္စုံ တပ္ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ထည္မွာ အ႐ုပ္မ်ားေရးဆြဲထား ပါေသးတယ္။ ဖားစည္ကို အ႐ြယ္ အစား အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႕ရွိရပါ တယ္။
အဂၤါ လကၡဏာျပည့္စုံတဲ့ ဖားစည္ မွာ
(၁) လက္ဝဲ ရစ္ ဖား႐ုပ္မ်ား ပါရွိျခင္း၊
(၂) ဖား႐ုပ္သုံး ေကာင္ထပ္ အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ျခင္း ( ဖားသုံး ေကာင္ ထပ္ရွိၿပီး ၄ ေနရာအတြင္း ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဖား ၁၂ ေကာင္ ရွိျခင္း)၊
(၃)အထက္ နဖားေပါက္နဲ႔ တန္းလ်က္ ကိုယ္ထည္ ေပၚတြင္ ဆင္ ၃ေကာင္- ဆင္ေခ်းတုံး (သို႔ ) ခ႐ု႐ုပ္ ၃တန္းစီ ရွိေန ျခင္း၊
(၄) ေနမင္းရဲ႕ ေရာင္စဥ္တန္း ၁၂ခု ျဖာထြက္ေနျခင္း တို႔ျဖစ္ တယ္။
ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ တိုင္းရင္းသား ယဥ္ေက်းမႈ ႐ိုးရာ ဓေလ့ ထုံးစံမ်ား ( စာ ၃၁၆ ) တြင္ ကရင္ လူမ်ိဳးမ်ား တို႔သည္ ဖားျပဳတ္တြင္ ေအာက္ပါ ဝိေသသလကၡဏာ ထူး မ်ား ရွိတယ္လို႔ ယုံၾကည္ၾက တယ္။
ဖားျပဳတ္ ဟာ စကားတည္ၿပီးေအာ္တဲ့ အခါ မိုး႐ြာ တယ္။ မိမိရဲ႕ ဥနဲ႔ကေလး ေတြကို ျပန္လည္ စား ေသာက္ျခင္း မရွိဘူး။ ဖား ျပဳတ္ အေရခြံကို စားမိသူတို႔က မူးၿပီးေအာ့အန္ ေစေပမယ့္ အလြန္ဆိုးဝါး ေသာ အဆိပ္ကို ေျပေစ တယ္။ ယားနာ၊ ေပြးနာနဲ႔ မီးေလာင္နာေတြကို ဖားျပဳတ္ အေရခြံအုပ္ ေပးရင္ သက္သာ ေပ်ာက္ ကင္းတယ္။ ဖားျပဳတ္ရဲ႕အေရ ခြံဟာ ႐ြံ႕စရာေကာင္း ေပမယ့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေရာဂါ နဲ႔ အဆိပ္ေတြကို ေပ်ာက္ေစတယ္။
ဒီလိုအခ်က္ ေတြေၾကာင့္ ကရင္ ေရွးလူႀကီးေတြ ဟာ ဖားျပဳပ္ အေရခြံကို အထြတ္အျမတ္ ထားၿပီး သိမ္းထား တတ္တယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားတယ္။
ဖားစည္ အေၾကာင္းေျပာရင္ မျဖစ္ မေနေျပာရမယ့္ ဇာတ္ လမ္း တစ္ပုဒ္ ရွိပါတယ္။
ဖူးေမာ္ေတာ္ဆိုတဲ့ ကရင္ႀကီး အေၾကာင္းပါ။ အခ်ိန္ ကာလ ကေတာ့ အတိအက် မေတြ႕ရဘူး။ ဒီ ဖူးေမာ္ေတာ္ ဆိုတဲ့ ကရင္အဖိုးႀကီးမွာ သားသမီး (၇) ေယာက္ ရွိတယ္။ ေသာ့သိ လို႔ေခၚတဲ့ ေတာင္ အနီးမွာ ေနထိုင္ၿပီး ေတာင္ယာ စိုက္ပ်ိဳးတယ္။ သူ႕ ေတာင္ယာကို ေတာ ဝက္နဲ႔ တိရစၧာန္ ေတြ မၾကာ ခဏ ဖ်က္ဆီးလို႔ ေတာင္ဘက္ကို ေျပာင္းေ႐ြ႕ ေန ထိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီလို ေျပာင္းေ႐ြ႕ ေနထိုင္ တဲ့ေနရာ အသစ္ မွာလည္း ေတာင္ယာကို ေမ်ာက္ေတြက ဝင္ ေရာက္ ဖ်က္ ဆီး ျပန္တယ္။ ေတာတြင္းရွိ စပါးက်ီ က စပါးေတြကို လည္း စားပစ္ လိုက္တယ္။ တစ္ေန႔ မွာ ဖူးေမာ္ေတာ္ ဟာ ေတာင္ ယာအတြင္းရွိ စပါးက်ီ ကို သြား ၾကည့္ တဲ့ အခါ စပါးေတြ ေလ်ာ့ေနၿပီး လူေျခရာေတြလည္း ေတြ႕တယ္။
ဒါနဲ႔ ဘာျဖစ္ေနလဲ သိခ်င္တာနဲ႔ ပိုးေကာင္ျဖဴ တစ္ေကာင္ ဖမ္းၿပီး ႏွစ္ပိုင္းျဖတ္ကာ ႏွာေခါင္း အတြင္း ထည့္ၿပီး စပါးက်ီ အတြင္း ေသခ်င္ ေယာင္ ေဆာင္ ေနလိုက္တယ္။ ေနထန္း တဖ်ား ေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါ ေမ်ာက္ေတြ ေရာက္လာ တယ္။ ဖူးေမာ္ေတာ္ရဲ႕ႏ
ွာေခါင္းထဲက ပိုးေကာင္ေတြ ကို ေတြ႕ၿပီး အဖိုးႀကီးေတာ့ ပိုးကိုက္ၿပီး ေသၿပီလို႔ ထင္ ကာ ေမ်ာက္ ေတြေနထိုင္တဲ့ ေက်ာက္ေတာင္ ဆီ ကို သယ္ ေဆာင္သြားတယ္။
ဖူးေမာ္ေတာ္ကို သယ္သြားၿပီး မီး သၿဂိဳလ္ဖို႔ ျပင္ ဆင္တယ္။ ေဂၚေဘာေဟာ ဖိုး၊ ေဂၚကြီးထူး၊ ေဂၚကြီးေစး ဖားစည္ေတြနဲ႔ ကလိုဝါး ေခၚ ဖားစည္ျဖဴ ႀကီး ကိုပါ ယူလာၾကၿပီး ဖူးေမာ္ ေတာ္အနီးမွာ ကဗ်ာ၊ အလကၤာေတးေတြ သီဆိုၿပီး ငိုေႂကြး ၾက တယ္။
ညဘက္ေရာက္တဲ့အခါ ေမ်ာက္မ ေတြက မိမိတို႔ရဲ႕ လွပပုံနဲ႔ အၿမီးရွည္ပုံကို ၿပိဳင္ၿပီး ကဗ်ာစပ္တဲ့အခါ ေသခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတဲ့ ဖူးေမာ္ေတာ္ဟာ ဟန္ မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ရယ္မိတယ္။ ေမ်ာက္ေတြက ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ထြက္ေျပး ၾကတယ္။
ဒီေနာက္ မွာေတာ့ ဖူးေမာ္ေတာ္က ထြက္ေျပးသြား တဲ့ ေမ်ာက္ ေတြကို ျပန္ ေခၚၿပီး ေမ်ာက္ေခါင္း ေဆာင္နဲ႔ ေဆြးေႏြး တယ္။
ေရွးအစဥ္အလာအတိုင္း ေသသူ အနီးတြင္ ျပင္ဆင္ ထားတဲ့ပစၥည္းေတြ ေသသူေနာက္ကို လိုက္ရတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ဖားစည္(၄)လုံးနဲ႔ အျခားျပင္ဆင္ ထားတဲ့ ပစၥည္း ေတြဟာ ဖူးေမာ္ေတာ္ ေနာက္လိုက္ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ေမ်ာက္ ေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ ေရွးအစဥ္ အလာကို မလြန္ဆန္ဝံ့လို႔ ဖားစည္(၄)လုံးနဲ႔ အျခား ပစၥည္းေတြ ကို ဖူးေမာ္ေတာ္ကို ေပးလိုက္ရတယ္။ ဒီအခ်ိန္ က စၿပီး ဖားစည္ေတြကို ကရင္တိုင္းရင္း သားေတြက သားစဥ္ ေျမးဆက္ ဘိုး ဘြားတို႔ရဲ႕ အဖိုးတန္ အေမြခံ ပစၥည္း တစ္ရပ္ အျဖစ္ ထိန္းသိမ္းခဲ့ တယ္လို႔ ေဖာ္ျပ ထားတယ္။(ဟီးဟီး ေမ်ာက္ေတြဟာ တဲ႔ဗ် ……)
အႏွစ္ခ်ဳပ္ ေျပာရရင္ ဖားစည္ဆိုတာ ကရင္လူမ်ိဳး တစ္မ်ိဳး တည္း သုံးစြဲခဲ့တာ မဟုတ္ဘဲ မြန္ဂိုလီးယား ကေန စၿပီး အ ေရွ႕ေတာင္ အာရွကုန္းမႀကီး ရွိ တိုင္းရင္းသားေတြမွာ ေတြ႕ ရတယ္။ သမိုင္းမတိုင္မီေခတ္က လူေတြရဲ႕ ပစၥည္း ပါလို႔ ေျပာရမွာပါ ဘယ္သူ႔ဟာမွ မဟုတ္ပါဘူး
ဒီယဥ္ေက်းမႈက အနည္းဆုံးႏွစ္ ၆၀၀၀ (BC 4000) ေလာက္က စတယ္လို႔ ဆိုတယ္။
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းရွိ တိုင္းရင္းသားေတြ အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုး ထားတဲ့ ဖားစည္ ဓေလ့ ဟာ ေပ်ာက္ကြယ္လာခဲ႔ၿပီ ျဖစ္တယ္။
ရွင္မုတၳီး႐ြာမွာ ကၽြဲပြဲလုပ္တဲ့အခါ ေဒသခံ ထားဝယ္ သားေတြ က ကၽြဲထိန္းအျဖစ္ ပါဝင္ ဆင္ႏြဲေနတာ လည္း ေတြ႕ရတယ္။ ဖားထီးဖားမပြဲ မွာလည္း ဖားစည္ ပါတယ္။
ထားဝယ္ တိုင္းရင္း သားေတြ ဖားစည္ သုံးခဲ့ သလား။ မသံုး ဘူးလား ခုခ်ိန္မွာ ေဝခြဲရ ခက္ေပမယ့္ ေရွးေဟာင္း ဖားစည္ ၾကီး ႏွစ္လံုးကေတာ့ ေရွးက အတိုင္း ရွိေနဆဲပါပဲ
မိုးေခၚပြဲ (သို႔) ဖားထီးဖားမပြဲ ကို ထားဝယ္႐ိုးရာ အတိုင္း ျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္ျပီး မျပတ္ ထိန္းသိမ္း သင့္ပါတယ္
ကရင္နဲ႔ ထားဝယ္ဟာ ရာစုႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ အတူ တူ ေနထိုင္ခဲ႔ ၾကတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္ တစ္ခု သတိထား မိတာကေတာ့ အထက္ ကရင္နဲ႔ ထားဝယ္ကရင္ ေတြဟာ စကားလည္း မတူ ေနထိုင္ ပံု စရိုက္ေတြလည္း မတူၾကပါ ဘူး ရွင္းရွင္းေျပာရင္ အခ်ိဳ႕ ထားဝယ္ကရင္ အဖိုးၾကီး ေတြ ဆို အထက္ဘက္ ကရင္ေတြကို လက္မခံခ်င္တတ္ၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္ ထားဝယ္နဲ႔ ကရင္ၾကားမွာ အျငင္းပြားစရာ အခ်က္ကေတာ့ သိပ့္မေတြ႕ရပါဘူး အျမဲလိုလို ျငိမ္းခ်မ္းစြာ
အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္လာခဲ႔ၾကပါတယ္
ဆရာေတာ္ အရွင္ အကုသိုလ္ အခုေရးေနတဲ႔ ေရွးတရုတ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပ်ဴ စာတမ္း တစ္ေနရာမွာ ပ်ဴနဲ႔ ေျပာ့ ဆိုတဲ႔ အခန္းထဲမွာ ကရင္ အေၾကာင္း ပါလာပါလိမ့္မယ္ အဲခါ က်ရင္ အက်ယ္ ရွင္းျပပါလိမ့္မယ္ ဆာေဒၚသာ မ်ားမ်ား သိပါတယ္ ကြ်န္ ေတာ္က သူမေရးတင္တဲ႔ အပိုင္းေလာက္ပဲ ေတာင္းယူျပီး ေရးတာပါ ခဏ ေစာင့္လိုက္ဦးေပါ့
ထားဝယ္ေတြသံုးခဲ႔တဲ႔ ဖားစည္ကိုပံုနဲ႔ ျပေပးလိုက္ပါတယ
ပန္းပုဆရာႀကီး ဦးဟန္တင္
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္႐ွိ အမ်ိဳးသားျပတိုက္ေ႐ွ႕တြင္ စိုက္ထူ ထားသည့္ အေလာင္းမင္းတရားႀကီး၊ ဘုရင့္ေနာင္ မင္းတရားႀကီးႏွင့္ အေနာ္ရထာမင္းေစာ တို႔၏ ႐ုပ္တု မ်ားမွာ အသက္ဝင္၍ အလြန္လက္ရာ ေျမာက္ကာ၊ ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္ အျပည့္ျဖင့္ ကမၻာတြင္ ျမန္မာဟု ဝင့္ၾကြားႏိုင္ေသာ ပထမျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံ ၊ တတိယ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ကို ထူေထာင္ခဲ့ေသာ လက္႐ုံးရည္၊ ႏွလုံးရည္ျပည့္ဝ သည့္ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္သုံးပါးတို႔၏ ၾကန္အင္ လကၡဏာမ်ား ေပၚလြင္ေနေသာ ႐ုပ္တုမ်ားပင္ ျဖစ္ သည္။ အဆိုပါ ႐ုပ္တုမ်ားကို ပုံစံထုတ္၍ ထုလုပ္ ေပးခဲ့သူကား အျခားသူမဟုတ္၊ ပန္းပုဆရာႀကီး ဦးဟန္တင္ပင္ ျဖစ္သည္။
ပန္းပုဆရာႀကီး ဦးဟန္တင္သည္ ထားဝယ္သား ျဖစ္သည္။ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၃ဝ ရက္ ေသာၾကာ ေန႔တြင္ ထားဝယ္ၿမိဳ႕၊ ေလာင္းလုံၿမိဳ႕နယ္ ညင္းေမာ္ အေနာက္ဖက္ကမ္း႐ြာတြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည့္ ဗိသုကာ ပညာ႐ွင္ႀကီး ဦးၿငိမ္းသြင္၊ ေဒၚမင္းထုိက္ထိုက္တို႔၏ သားသမီး (၇) ေယာက္အနက္ အငယ္ဆုံးသား ေထြး ျဖစ္သည္။ ဆရာသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ အစ္ကို အစ္မမ်ားႏွင့္မတူ သူ႔ဗီဇႏွင့္သူ တမူထူးျခားသူ ျဖစ္သည္။ စကားမ်ားမ်ား ေျပာေလ့မ႐ွိ။ တစ္ကိုယ္ တည္း ေအးေအးလူလူ ေနထိုင္တတ္သည္။ ငယ္စဥ္ ကပင္ ပုံဆြဲဝါသနာထုံခဲ့ရာ ၊ ေက်ာင္းမေနခင္ကပင္ အ႐ြယ္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ အ႐ုပ္မ်ား ေရးဆြဲတတ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။
ထို႔ေနာက္ အ႐ြယ္ေရာက္ေသာ္ မိဘ မ်ားက ဆရာ့ အား ညင္းေမာ္ ႐ြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းတြင္ စတင္ပညာဆည္းပူးေစသည္။ ယင္းေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္႐ွိ ျပည္သူ႔အလြတ္ပညာ သင္ေက်ာင္းသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ပညာဆည္းပူးသည္။ ေက်ာင္းေနေသာ္လည္း ေက်ာင္းစာကို သိပ္စိတ္ မဝင္စား၊ အားလွ်င္ ပုံဆြဲရန္ကိုသာ အာ႐ုံစိုက္ေလ သည္။ စာမရ၍ အ႐ုိက္ခံရသည့္ၾကားမွပင္ ဆရာ သည္ ဝါသနာပါသည့္ ပုံဆြဲျခင္းကို လက္မေလ်ာ့ခဲ့ ေပ။ အ႐ုပ္ေရးေနရလွ်င္ သူေပ်ာ္ေနသည္။ အနီး ပတ္ဝန္းက်င္မွ ျမင္သမွ်ကို ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း စာအုပ္ တစ္အုပ္ျဖင့္ အခ်ိန္ရသမွ် ပုံဆြဲေလ့က်င့္ခဲ့ရာ မ်ား မၾကာမီအတြင္း ဘယ္အရာကိုမဆို တူေအာင္ ဆြဲႏိုင္သည့္ အဆင့္သို႔ ေရာက္႐ွိခဲ့သည္။ ထိုႀကိဳး ပမ္းမႈ အဝဝသည္ ေနာင္တြင္ ဆရာအဖို႔ ပုံဆြဲ အေျခခံပညာကို ခိုင္ခံ့ေစခဲ့သည္။
အဆိုပါေက်ာင္း၌ သတၱမတန္း အထိသာ ပညာ ဆည္းပူးၿပီးလွ်င္ ေက်ာင္းမွ ထြက္လိုက္သည္။ ေက်ာင္းမွ ထြက္ၿပီးေနာက္ မည္သည့္လခစား အလုပ္ကိုမွ မလုပ္ဘဲ အႏုပညာေလာကသို႔ ေျခစုံ ပစ္ ၀င္ေရာက္ကာ ပန္းခ်ီဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း ျပဳခဲ့သည္။
ဆရာသည္ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံး၊ ေခါင္းစီး၊ ေၾကာ္ျငာ ဒီဇိုင္း၊ ပိုစတာ၊ ကဗ်ာသ႐ုပ္ေဖာ္ပံု၊ မ်ဴရယ္ (mural) ေခၚ နံရံကပ္ပန္းခ်ီ၊ ပုံတူ၊ ရႈခင္း၊ သက္ၿငိမ္၊ ေတာေတာင္ေရေျမ သဘာဝ ပန္းခ်ီကား မ်ားႏွင့္ ရာဇဝင္ေနာက္ကားမ်ားကို ေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍ ေရးဆြဲေပးခဲ့သည္။ထိုစဥ္က ပန္းခ်ီဆရာဘဝမွာ ယခုေခတ္ႏွင့္ မတူ ဝင္ေငြမေကာင္းလွသျဖင့္ ေငြေၾကးဘက္တြင္ အေတာ္ ကသီလင္တ ျဖစ္ခဲ့ရ သည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဆရာသည္ ဝင္ေငြနည္း သည္မ်ားသည္ကို ပဓါနမထား ၊ ဆင္းရဲသည္ကို လည္း မတုန္လႈပ္၊ သူ႔အႏုပညာ လက္ရာမ်ား ေဖာ္ ထုတ္ခြင့္ႏွင့္ သူ႔အႏုပညာလက္ရာမ်ား အစဥ္တိုး တက္ဖို႔ကိုသာ အဓိကထား၍ ဒုကၡကိုခါးစည္းခံကာ ႀကိဳးစားေရးဆြဲခဲ့သည္။
ဝါသနာပါရာ အႏုပညာလုပ္ငန္းကို လုပ္ေနရလွ်င္ ပင္ သူ႔ဘဝကို သူရသမွ်ႏွင့္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ ေလသည္။ဆရာႀကီး ဦးဟန္တင္သည္ ပန္းခ်ီကို ေရေဆးေရာ၊ ဆီေဆးပါ ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးကို ကၽြမ္းက်င္ စြာ ေရးဆြဲႏိုင္သူ ျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီပညာ အေျခခံကို ဖခင္ျဖစ္သူထံမွ အေမြရခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ ထင္ ႐ွားခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးမ်ား ျဖစ္သည့္ ဦးေငြ ကိုင္၊ ဦးသိန္းညႊန္႔၊ ဦးစံဝင္းတို႔ထံမွ ဆီေဆးေရးဆြဲ နည္းကို သင္ယူခဲ့သလို၊ ေရေဆးပန္းခ်ီကို ဆရာျမ၊ ဆရာေဆာင္ (ေရေဆးမင္းသား) တို႔ထံမွ ေလ့လာ ဆည္းပူးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးမ်ား ထံ တြင္ အစအဆုံး စနစ္တက် လက္ထပ္သင္ ယူခဲ့ ရသူ မဟုတ္ေခ်။ အေျခခံပန္းခ်ီပညာကို ဝါသနာ ဘာဂီ အထုံပါသည္ႏွင့္အညီ ငယ္စဥ္မွစ၍ ပန္းခ်ီႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ား ဝယ္ယူစု ေဆာင္းကာ ေလ့က်င့္ေရးဆြဲျခင္း၊ စုတ္ေရးျခင္း အတတ္ကို မိမိဖာသာ မျပတ္မလပ္ ေလ့က်င့္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ ပုံဆြဲနိသွ်ည္းကို အေတာ္ကေလးပိုင္ႏိုင္မွ ဆရာႀကီးမ်ားထံ ဝင္ထြက္သြားလာရင္း အတုယူ ကာ တစြန္းတစ ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီပညာႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိ မသိေသးသည့္ အခ်က္မ်ားလည္း မ႐ွက္မ႐ြံ႕ က်ိဳးႏြံစြာ ေမးျမန္းေလ့ လာ ဆည္းပူးခဲ့သည္။ ပန္းခ်ီပညာ ဆရာႀကီးမ်ား အလ်ဥ္းသင့္ႀကဳံသလို ေျပာဆိုခ်က္မ်ားကိုလည္း ဆရာသည္က်ိဳးက်ိဳးႏြံႏြံ ေလ့လာမွတ္ သားခဲ့သည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ဆရာသည္ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးမ်ားထံမွ ေဆးစပ္နည္း၊ အေရာင္သုံးစြဲနည္းႏွင့္ အနီးအေဝး၊ အလင္းအေမွာင္ သုံးစြဲနည္းတို႔ကို ရ႐ွိခဲ့သည္။ ယင္း သို႔ ဆည္းပူးရ႐ွိခဲ့ေသာ နည္းစနစ္မ်ားျဖင့္ ပန္းခ်ီ ကားေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ေလ့က်င့္ ေရးဆြဲခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ပန္းခ်ီပညာကို ဆရာတဦးထံတြင္ စနစ္တက် လက္ထပ္မသင္ခဲ့ရေသာ္လည္း ဆရာ ၏ လက္ရာမ်ားသည္ စနစ္တက် ႐ွိလွသည္ဟု ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္က ခ်ီးက်ဴးခဲ့ေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ဆရာသည္ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ ႏွင့္တြဲ၍ လက္ေထာက္ပန္းခ်ီဆရာအျဖစ္ ႏွစ္ အေတာ္ၾကာေအာင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ ဤသို႔ ဦးေငြကိုင္ႏွင့္ လက္တြဲလုပ္ကိုင္ခြင့္ ရခဲ့သည္မွာ သူ႔ အဖို႔ မ်ားစြာ ကုသိုလ္ကံေကာင္းသည္ ဟု ဆိုရေပ မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၿပိဳင္စံဘက္႐ွား ေသာ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးေငြကိုင္ထံမွ ေခတ္သစ္ဆီ ေဆး ေရးဆြဲနည္းႏွင့္ ပန္းပုပညာကို အနီးကပ္ ဆည္းပူးခြင့္ ရခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ ပန္းခ်ီေရးဆြဲနည္းကို အေတာ္ကေလး တီးမိေခါက္မိ ေတာ့မွ ပန္းပုပညာကို ေလ့လာလိုက္စားခဲ့သည္မွာ ကြယ္လြန္သည့္တိုင္ေအာင္ ျဖစ္သည္။
ယင္းေနာက္ ေ႐ႊတိဂုံဘုရားလမ္း၊ ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္႐ွိ ဂ်ဴဗလီေဟာ (ယခုတပ္မေတာ္ စစ္သမုိင္းျပတိုက္ ႐ွိရာ ေနရာ) တြင္ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁ ရက္ေန႔ မွစ၍ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ အႏုပညာ ေက်ာင္းတြင္ ပန္းခ်ီနည္းျပဆရာအျဖစ္ ဝင္ေရာက္ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ပန္းခ်ီသင္တန္းတြင္ ဆရာသည္ မိမိေလ့လာ ဆည္းပူးခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီအေတြ႔အႀကဳံ မ်ားကို အခါခြင့္သင့္သလို ေဟာေျပာပို႔ခ်ခဲ့သည္။ ပန္းခ်ီအႏုပညာ၏ သေဘာတရား၊ ပန္းခ်ီ၏ အရသာ၊ ပန္းခ်ီ၏တန္ဖိုး၊ ပန္းခ်ီပညာ၏ အသုံးဝင္ပုံ ႏွင့္ ပန္းခ်ီပညာ ျပန္႔ပြားေရးကိုပါ ပို႔ခ်ေပးခဲ့သည္။ သင္တန္းတြင္ ဆရာသည္ လူငယ္မ်ားအား ပန္းခ်ီ ပညာတြင္ ဝါသနာထုံေစလိုေသာစိတ္၊ ထြန္းထြန္း ေပါက္ေပါက္ ျဖစ္ေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ ဆရာ စားမခ်န္ သင္ၾကားျပသခဲ့ရာ တစတစျဖင့္ အႏုပညာေလာကတြင္ လူသိထင္႐ွားခဲ့ေလသည္။
သို႔ေသာ္ဆရာသည္ မိမိကိုယ္ကို ဘဝင္မျမင့္ စိတ္ႀကီးမဝင္၊ မိမိပညာကို အားမရ၊ မိမိသည္ ပန္းခ်ီေလာကတြင္ ေလ့လာဆည္းပူးသင္ယူစရာ တပုံႀကီးက်န္႐ွိေနေသးသည္ဟုခံယူကာ ခံယူထား သည့္ အတိုင္း ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ေလ့လာ ဆည္း ပူးသြားသည္။ သို႔ကလို ႏိုင္ငံေတာ္ အႏုပညာ ေက်ာင္းတြင္ ပန္းခ်ီနည္းျပအျဖစ္ အမႈထမ္းေနစဥ္ အတြင္း ၁၉၆၃ ခုႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ စီစဥ္ မႈျဖင့္ တစ္ႏွစ္ခန္႔ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔ သမၼတႏိုင္ငံ အႏုပညာသိပၸံေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္ေလ့လာ ဆည္းပူးခြင့္ ရခဲ့သည္။
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတြင္ ပန္းခ်ီအႏုပညာ ေလ့လာဆည္းပူး ေနစဥ္အတြင္း ပန္းခ်ီပန္းပုႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္စာတမ္း မ်ားစြာကိုလည္း မိမိအား ႏိုင္ငံေတာ္ ေထာက္ပံ့ေပးထားေသာ ေထာက္ပ့ံေငြထဲမွ ခ်ိဳ႕ခ်န္ ကာ ဝယ္ယူခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ အႏုပညာေက်ာင္း တြင္ (၇) ႏွစ္ခန္႔ အမႈထမ္းခဲ့ၿပီးေနာက္ ေဆာက္လုပ္ ေရး ေကာ္ပိုေရး႐ွင္း ဗိသုကာဌာန အႏုပညာဌာန စိတ္တြင္ ဌာနစိတ္မွဴးအျဖစ္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ သည္။
ထိုစဥ္အတြင္း သဘာဝသမုိင္းျပတိုက္ ၊ေျမပေဒသာ ကၽြန္းရိွစိုက္ပ်ိဳးေရးျပတိုက္မ်ားအတြက္႐ုပ္တု႐ုပ္လုံးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ထုလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ကန္ေတာ္ႀကီး ေရျပင္ေပၚ႐ွိ ကရဝိတ္ အေဆာက္ အဦကိုလည္း ဆရာဦးဟန္တင္သည္ ပုံစံထုတ္လုပ္ ေပးခဲ့သည္။ ဆရာႀကီး၏ ထင္႐ွားေသာ လက္ရာ မ်ားမွာ သံလ်င္စြန္းရတနာပုံ ေရတပ္စခန္း႐ွိ အျမင့္ ၉ ေပ႐ွိေသာ လွံစြပ္ထိုးေနဟန္ ေရတပ္သား ႐ုပ္တု ႀကီး၊ ဒလၿမိဳ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အထိမ္းအမွတ္ ပန္းၿခံအတြင္း ႐ွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ခါးေထာက္မတ္တပ္ရပ္ ေနဟန္ ႐ုပ္တု၊ စိုက္ပ်ိဳးေရးျပတိုက္ေ႐ွ႕႐ွိ အလုပ္ သမားမ်ား ခ်ီတက္ေနဟန္႐ုပ္တု၊ နတ္ေမာက္ စက္မႈလက္မႈေက်ာင္းေ႐ွ႕တြင္ စိုက္ထူထားေသာ အဂၤေတ ပလာစတာ ႐ုပ္တု၊ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီး ေ႐ွ႕႐ွိ ျမန္မာ့သႀကၤန္သ႐ုပ္ေဖာ္ ႐ုပ္တု၊ ေ႐ႊတိဂုံ ဘုရား ေျမာက္ဖက္မုခ္အနီး႐ွိ ေသြးေဆးကန္တြင္ ေ႐ွးေခတ္စစ္သည္တစ္ဦး ဓါးေဆးေနဟန္ ႐ုပ္တု၊ ေတာ္လွန္ေရးျပျခံအတြင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ခါးေထာက္မတ္တပ္ရပ္ေနဟန္႐ုပ္တု၊ မေကြးႏွင့္ ျပည္ၿမိဳ႕႐ွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျမင္းစီးေနဟန္ ႐ုပ္တု၊ မေကြးၿမိဳ႕ ယင္းေခ်ာင္းတံတားထိပ္၌ စိုက္ထူထားေသာ သခင္ဘိုးလွႀကီးႏွင့္ ဆရာစံ ႐ုပ္တု၊ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မ်ားေလွေလွာ္အသင္းေ႐ွ႕၌ စိုက္ထူထားေသာ ေလွေလွာ္အသင္းတည္ ေထာင္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ ေသာ ဆာေအအဂၢါစႏိုးႏွင့္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္သန္းေဖ(ေရတပ္) တို႔၏ ကိုယ္တပိုင္း ေၾကး႐ုပ္တုမ်ား၊ သက္ႀကီးတကၠသိုလ္ အေဆာက္ အဦအတြင္း၌ တည္ေဆာက္ထားေသာ သက္ႀကီး တကၠသိုလ္ ဖခင္ႀကီး ဦးစံေ႐ႊ ႐ုပ္တု၊ ျပည္သူ႔ ဥယ်ာဥ္အတြင္း႐ွိ ေအးရိပ္ၿငိမ္ အေဆာက္အဦေ႐ွ႕၌ စိုက္ထူထားေသာ ထင္းစီးခ်ိဳးဟန္ သ႐ုပ္ေဖၚ႐ုပ္တု၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၿမိဳ႕မေက်ာင္း (ယခုအထက(၂) ဒဂုံ) ကို တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕မဦးဘလြင္႐ုပ္တု၊ တာခ်ီ လိတ္၊ လား႐ိႈးၿမိဳ႕၌ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး ႐ုပ္တု အပါအဝင္ ႐ုပ္တုမ်ား အေျမာက္အျမား ထုလုပ္ေပးခဲ့သည္။
ဆရာႀကီး ဦးဟန္တင္သည္ ကန္ေတာ္မဂၤလာ ပန္းၿခံအနီး႐ွိ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ေဖာင္းၾကြ႐ုပ္တုမ်ားအျပင္ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဥကၠဌႏွင့္မဆလပါတီဥကၠဌဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း၏ ဖခင္ ဦးဖိုးခ၊ စာေရး ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ၊ စာေရးဆရာႀကီးႏွင့္ ႐ုပ္႐ွင္ဒါ႐ိုက္တာ ဦးသုခတို႔၏ ပုံတူ႐ုပ္ထုမ်ား ကိုလည္း ထုလုပ္ေပးခဲ့သည္။ အထင္ရွားဆံုး လက္ရာကား တိပိဋကမင္းကြန္းဆရာေတာ္ၾကီး၏
အသက္ဝင္လြန္းေသာ ပံုတူရုပ္ထုပင္ျဖစ္သည္ ထို ရုပ္ထု အတြက္ ဆရာေတာ္အား ခြင့္ျပဳပါရန္ ေလ်ာက္ထားျပီး ခြင့္ျပဳခ်က္အရ ထုလုပ္ခဲ႔ရာ ႏွစ္ခ်ီ ၾကာသည္ဟု လူထုေဒၚအမာက ေျပာျပသည္ သူက ဆရာေတာ္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကိုပါ ဖမ္းယူျပီး ေပၚလြင္ ေအာင္ အားထုတ္ခဲ့တာ ဒါေၾကာင့္ပဲ ႏွစ္ခ်ီၾကာခဲ႔
တယ္
ပန္းပုပညာသည္ အလ်င္စလိုလုပ္၍ မရေသာပညာ၊ မွားလွ်င္ျပင္ရခက္ေသာ ပညာဟူ၍ ဆရာႀကီးက ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။
ထို႔ျပင္ ပန္းပုပညာ လက္ရာေျပာင္ေျမာက္ရန္ အတြက္ ပန္းပုပညာ႐ွင္သည္ သူမတူေသာ စိတ္ကူး စိတ္သန္းမ်ား၊ အေတြးအေခၚ အယူအဆမ်ား၊ သုတအၾကားအျမင္ႏွင့္ ကိုယ္ေတြ႔ေလ့လာ ဆည္း ပူးထားေသာ မုတပညာ ျပည့္စုံရန္လိုၿပီး စိတ္႐ွည္ လက္႐ွည္ထား၍ ေစ့စပ္ေသခ်ာစြာ ထုလုပ္ႏိုင္မွ လက္ရာေကာင္းရႏိုင္သည္ဟု ဆိုပါသည္။
ပန္းပုဆရာသည္ ပန္းခ်ီပညာႏွင့္ မကင္းကြာ စေကာင္းေပ။ ပန္းခ်ီပညာအေျခခံ႐ွိမွသာ မိမိ ထုလုပ္ေသာ ပန္းပုလက္ရာသည္ လက္ရာေကာင္း ျဖစ္ေပၚႏိုင္သည္ဟုလည္း ျဖည့္စြက္ေျပာၾကား သည္။ ပန္းခ်ီပညာသည္ သုံးဘက္သုံးတန္ ျမင္ေတြ႔ ရေသာ အရာကို အခ်ိဳးအစားမပ်က္ ဖန္တီးႏိုင္ သလို ပန္းပုပညာသည္ ေလးဘက္ေလးတန္ အထက္ေအာက္ ျမင္ရေသာ ႐ူေထာင့္ ၁ဝ မ်ိဳး ျမင္ကြင္းအား အခ်ိဳးက်စြာ သ႐ုပ္ေဖာ္ရေသာ ပညာျဖစ္သည္။ျမန္မာ့ပန္းပု အႏုပညာတြင္ ေပးသူႏွင့္ ယူသူႏွစ္ဦးစလုံးတြင္ တူညီေသာ အာ႐ုံခံစားမႈ ရ႐ွိမွသာ ဖန္တီးသူ၏ လက္ရာကို အရသာ အျပည့္အဝ ခံစားႏိုင္ေပသည္။ ရသခံစားရာတြင္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး တူညီရန္ ခဲယဥ္းလွသည္။ အႏုပညာပါရမီ ဓါတ္ခံအႏုအရင့္ကို လိုက္၍လည္းေကာင္း၊ အေတြ႔အႀကဳံ အနည္းအမ်ားအရ လည္းေကာင္း ကြဲျပားျခားႏိုင္ေလသည္။မည္သုိ႔ဆိုေစ ဆရာ့လက္ရာမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါပန္းပုေဝါဟာရ “ေဆာက္ခ်က္ နာေသာ လက္ရာ” ဟူ၍ ေခၚရေလာက္ေအာင္ အသက္ဝင္၍ လက္ရာေျမာက္ေနေပသည္။မည္သို႔ဆိုေစ… ႏိုင္ငံႏွင့္ ျပည္သူတို႔အတြက္ တာဝန္ေက်ပြန္စြာ အႏုပညာလက္ရာမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ဖန္တီးသြားခဲ့ေသာ ဆရာႀကီး ဦးဟန္တင္သည္ ၂ဝဝဝ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္ ေနအိမ္တြင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ေလသည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ ဇနီးေဒၚဖြား႐ွင္ႏွင့္ သားသမီး ၉ ေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။
က်ယ္က်ယ္ျပန္ျပန္ ေလ့လာလိုပါက ထားဝယ္ ေဇယ်ဝတီတိုက္ ေလာကမာရဇိန္ ဘုရားဝင္း ရွင္မုတၳီး တို႔ကို အလည္အပတ္ ေလ့လာေရး ထြက္ ခဲ႔ၾကပါ ထိုေနရာမ်ား သည္ ဦးဟန္တင္၏ ပန္းပုျပခန္း ဦးေငြကိုင္၏ ပန္းခ်ီ ျပခန္း မ်ား အျဖစ္ နာမည္မထိုးေသာ္လည္း ထင္ေပၚလြန္းေသာ အံမခန္း ျမားျပားလွေသာ ပန္းခ်ီပန္းပုလက္ရာမ်ား ကို ေတြ႕ရေပမည္ ထိုေနရာမ်ား ဆက္လက္ တည္ ရွိေနဦးမည္ ထားဝယ္မ်ားက ထိမ္းသိမ္းရန္ လည္း အထူး တာဝန္ရွိသည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း
