နာမ္ရုပ္ အမွန္ သေဘာဥာဏ္
ယူျပန္ အေကာက္လြဲ။
စာအလိုၾကံ သဒၵါမွန္
အလိုေတာ္က ကြဲ။
ေဖာက္ေဖာက္ျပန္ျပန္ ရုပ္သ႑ာန္
ထင္ၾကံ အယူလြဲ။
ႏွစ္ေထြမ်ိဳးဟန္ နာမ္သ႑ာန္
သိရန္ လြန္ခက္ခဲ။
ေဖါက္ေဖါက္ျပန္ျပန္ ရုပ္သ႑ာန္
ဥာဏ္မွန္ဒြယ ျမင္လိုက္ျက။
ေဖါက္ျပန္ရုပ္က တစ္ခုရ
ခြဲကာ မွတ္လိုက္ၾက။
နာမ္လုပ္ရုပ္က ဘုံဘဝ
ေရာက္မည္ မလဲြရ။
နာမ္လုပ္ရုပ္ကို အမွန္ဆို
ျမင္ရန္ ခက္လွပ။
ဥာဏ္မ်က္စိလွ်င္ ျမင္တတ္မွ
အရိပ္ခႏၶာ သိတာရ ပညာမွတ္ပါဗ်။
သတိၱရွိသူ ခုထြက္ခဲ႔ေဟ့……
မိုက္လ်င္္ထြက္ခဲ့ ဆံႏွင့္မုတ္ဆိတ္
အကုန္္ရိတ္၍ သပိတ္ပုိက္ျပီး
ေနထီးထီးမွာ ဘုန္းႀကီးလုပ္တမ္း၊ ကစားစမ္းမယ္ ။
အိပ္ခန္းမွာေန သံကိေလႏွင့္
ဝိေဝပြားျပီး ဥာဏ္ႀကီးေနတာ
ဗလာဥာဏ္ေျပာင္ ငါ့ကုိေလွာင္္တာ
ဘယ္ေကာင္ေတြက မိုက္သလဲေဟ့ ။
ထဘီထဲေအာက္ မင့္တို႔ေလာက္ေတာ့
မ ေႀကာက္လို႔မွ ဆံကုိခ် တယ္
ေျခဖ၀ါးေပါက္ ဗလာေလ်ွာက္တယ္
ေတာက္တီးေတာက္တဲ႕ ဆိုကဲ႔ရဲ႕တာ
ထြက္ခဲ႕မိုက္သူ၊ သပိတ္ယူလွည့္
မိျဖဴအိမ္ဘက္ မ်က္ႏွာရွက္ႏွင့္
ဆြမ္းခြက္မရ၊ လွည့္ျပန္္ရတယ္
ဒါန မေျမာက္ မ်က္လႊာေအာက္ႏွင့္
ေတာက္တီးမျမည္ ရင္္မအီရဲ
တုဏွီတိတ္တိတ္ ေခါင္းေလးညိတ္လ်က္
မဖိတ္မႀကြ ငါ့ဘဝကုိ
ဗ် တို႔ စာနာႀကည့္စမ္းပါဦး ။
ေက်ာင္းမွာေရာက္ေတာ့
ငါမ ေဆာ့ရ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး
ခ ေလးမ်ားလို ငါကားကုိရင္
သိပ္ေဆာ့ခ်င္္တယ္ စာသင္္ပင္္ပန္း
ဝွား" သာသန္းတယ္ ႀကိမ္ထမ္းေစာင့္ေရွာက္
ဆရာ့ေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ထီ္းေန
တစ္စိတ္တည္းထား သင္္ရိုးမ်ားႏွင့္
ဘိုးဘြားမိဘ၊ ေဝးေနရတယ္
ငါ့ ေလာကဓံ မင္းတို႔ခံႀကည့္
ေဝဖန္မွဳရပ္ သပိတ္အပ္မယ္
သတိၱရွိသူ ခုထြက္ခဲ့ေဟ့… ။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မံုလယ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ စကား
မိမိစိတ္အသိမွားကသာ
အတၲရွိတယ္ထင္ေပမဲ႔ အထင္မွ်သာ
တရားေတြကေတာ့ ထင္လဲ အနတၲ ,
မထင္လဲ အနတၲပါပဲ။
သေဗၺဓမၼာ အနတၲာ…လို႔ ဗုဒၶက
ေဟာခဲ႔တာပါ။ဘယ္တုန္းဘယ္ခါ
ဘယ္ကမ႓ာမွာမွ မရအပ္တဲ႔
အတၲအယူကို အတၲဆိုတာ မရွိပါဘူး…
တရားေတြက အနတၲသေဘာပါလို႔
ဥာဏ္ျဖစ္ရုံမွတပါး………
တမင္ အတၲကို ျဖဳတ္စရာ အေျကာင္းမရွိ။
အဘယ္ေျကာင့္နည္း………
မရွိေသာ မရအပ္ေသာ အတၲကို
ရွိတယ္ ရတယ္အထင္နဲ႔ စဲြယူသိမ္းပိုက္
ေနလို႔သာလွ်င္ အတၲရွိတယ္ အထင္ရွိလို႔
အတၲကို တမင္လိုက္ျဖဳတ္ေနျခင္းသည္
ပင္လွ်င္ နည္းမွားတခုျဖစ္ေလရာ၏။
အနတၲမွန္ပါလွ်က္နဲ႔ အတၲကို တမင္
မျဖဳတ္ရဟု ဆရာေတာ္ျကီး မိန္႔ခဲ႔ပါ၏။
မရွိတာကို အရွိထားျဖဳတ္ေနျခင္း
ပယ္ေနျခင္း သည္ပင္လွ်င္
စိတၲဇ အထင္ျဖစ္ေန ျခင္းေျကာင့္
အပိုလုပ္ေနျကျခင္းဟု ဆရာေတာ္ျကီးက
ဆုံးမသည္ကို ဆရာသမားမ်ားက
ျပန္ေျပာဖူးပါ၏။မရွိတာ မရွိဘူးလို႔
သိတဲ႔ဥာဏ္ျဖစ္ရုံမွတပါး အပိုအလုပ္
မလုပ္ရာ။ဥာဏ္အျမင္စင္ျကယ္ျခင္း
သည္ပင္လွ်င္ ဒိ႒ိအယူစင္ျကယ္ရာ၏။
စကားအရာ ဒႆနကိစၥ ျမင္သာေအာင္
ေျပာဆိုသုံးႏႈံးေသာ ယာယီမွ် ဘက္ထား၍
အစားထိုးထားေသာ စကားရပ္မ်ား
အေပၚ ဥာဏ္အျမင္စင္ျကယ္မွ
ဒႆနကိစၥျပည့္စုံ၏။
သို႔မဟုတ္လွ်င္ ဒႆနကိစၥ
အစားထိုးထားေသာ(သပ္)
ေဝါဟာရ ပညတ္ေပၚတြင္
ေသာင္တင္(သပ္က်န္)ေန၍
ျပန္ျငိေနတတ္(သပ္ညပ္)ေနတတ္ပါ၏။
မရွိတာ ဘယ္လို စြဲမွာလဲကြဲ႕။
ပယ္တယ္ ပယ္တယ္,ဆိုတာ
ဒါ, မရွိတာ သိေအာင္လို႔ ေျပာ ေဟာရတာ …
မရွိတာကို ရွိတယ္လို႔ စြဲေနတာ…
ေနာက္က်န္တဲ႔ သိပၸံ
*********************
နိဗၺာန္ဟာ ဗုဒၶဘာသာတို႔ရဲ႕ ပန္းတိုင္ ခရီး အဆံုး ပါပဲ။ အဆံုးေရာက္ေတာ့ ဒုကၡ ၿငိမ္း တာေပါ့။
ဒီေနရာမွာ သိပၸံသမားေတြ အဆံုး မရွိ ခ်င္ၾကဘူး။ သိပၸံသမားေတြဟာ ဆံုးသြား မွာကို စိုးရိမ္ၾကတယ္။ သူတို႔ ခံယူထားက —
“—- it is better to travel hopefully than to arrive..”
“—- we reached the end of the line, the human spirit would shrivel and die.”
လုို႔ ဒီလို ခံယူထားတာကိုး။
သိပၸံသမားေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ သြား ေနရတာကိုပဲ သေဘာက်ၾကတယ္။ အဆံုးေရာက္သြားရင္ သူတို႔က ရပ္တန္႔ သြားမယ္။ လူသားေတြဟာလည္း ရႈံ႕တြ ၿပီးေတာ့ ေသဆံုးသြားမယ္ အဲဒီလို သူတို႔ က ခံယူၾကတယ္။
ဒါဟာ သိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႕ လြဲေနတဲ့ ခံယူခ်က္ လို႔ ဆိုရမလား ဗုဒၶဘာသာဝင္ အေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့ လြဲေနတာ မွားေန
ၾကတယ္ တန္းေျပာမိမွာပဲေပါ့
ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ တကယ္တမ္းမွာ သိပၸံသမားေတြက အဆံုးကို ေရာက္ဖူးၾက
လို႔ ဒီလို ခံယူေလသလား ဆိုတာ ေတြး စရာ ေမးစရာ ေပၚလာတယ္
စီစစ္ၾကည့္ရင္ သူတို႔က အဆံုးကိုလည္း မေရာက္ဖူးဘဲနဲ႔ အဆံုးကို သြားေနရတာ မႀကိဳက္ဘူး ဆိုေတာ့ ဒါဟာ သိပၸံနည္း ေတာ့ မက်ဘူး လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ
သိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႕ သိပၸံနည္းမက်တဲ့ ခံယူခ်က္ တစ္ခုလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္
သူတို႔ဟာ အဆံုးကို ေၾကာက္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြဆို ရည္မွန္းခ်က္ကို မထား ဘူး၊ ရည္မွန္းလို႔ ေရာက္သြားရင္ ရပ္တန္႔ သြားမွာကို စိုးရိမ္လို႔ ရည္မွန္းခ်က္ မရွိဘူး။ သူတို႔ မွာ သြားေနျခင္းပဲ ရွိတယ္ လို႔ ဒီလို အခိုင္အမာ ယူၾကတယ္။ တကယ့္ နာမည္ႀကီး ပညာရွင္ေတြကိုက အဲဒီလိုပဲ ယူဆၾကတယ္။
ဒါ သူတို႔ ေခ်ာ္ေနတဲ႔ အခ်က္ေပါ့ တကယ္ ေတာ့ နိဗၺာန္ ေရာက္တဲ့အခါ ခ်မ္းသာတာ ကို သူတို႔ မသိၾကဘူး။ မသိပါဘဲ ေၾကာက္
ေနတာ ျဖစ္ေနတယ္ ရုပ္နာမ္ကို ခြာခ်ခဲ့ၿပီး ၿပီပဲ၊ (၃၁) ဘံုကို ထားခဲ့ၿပီးၿပီပဲ ဟိုမွာ ရုပ္ နာမ္ ရႈံ႕တြစရာ ဘာမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။
ဉာဏ္ပညာနဲ႔ တည္ၿငိမ္၊ လြတ္လပ္၊ ၿငိမ္း ခ်မ္းစြာ၊ ဒုကၡက လြန္ေျမာက္ေနတာပဲ ရွိ တယ္။ သူတို႔ က ဒါကို မသိၾကဘူး။
ဒီေတာ့ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးေတြဟာ သနား စရာ ေကာင္းတဲ႔ သူေတြ အေနအထား လို
ျဖစ္ကုန္တယ္ သူတို႔ဘက္က ဘယ္လို ေစာဒဂ တက္ႏိုင္မလဲ ဆိုတာကိုက စာဖတ္သူက ေဆြးေႏြးသြားေပးၾကည့္ပါ
သိပၸံသမားေတြဟာ ေလာကီကိုပဲ သိတာ ေလာကတၱရာကို နားမွ မလည္ဘဲ။ ေလာကုတၱရာကိုမွ မမွန္းဆတတ္ပဲ။
ဒီေတာ့ သူတို႔ဟာ ပန္းတိုင္ အဆံုးနိဂံုး ဆိုတာကို ေၾကာက္ၾကတာ
တကယ္ေတာ့ နိဂံုးေရာက္တဲ့အခါ အင္မတန္မွ ခ်မ္းသာတဲ့ အေၾကာင္း
သူေတာ္ေကာင္းေတြ ဥဒါန္းက်ဴးေတာ္ မူၾကတာကို သူတို႔ မသိၾကဘူး။
ဒီေတာ့ သိပၸံဟာ ဒီတစ္ခုေတာ့ ေတာ္ ေတာ္ေလး ေခတ္ေနာက္က်ေနေၾကာင္း
သတိထားမိရတယ္
ေဆြးေႏြးၾကည့္ၾကပါဦးလား
အဝိဇၨာသိႏွင့္ဥာဏ္သိ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
သိတာေတာ့သိတာပါပဲဒါေပမယ့္ဘယ္လိုသိတာလဲ? ဒါကေတာ့ကြာျခားသြားပါတယ္ ဝိပႆနာ တရားအားထုတ္တယ္ဆ
ိုရာမွာဣရိယာပုတ္ေတြရိွပါတယ္။
ဣရိယာပုတ္ဆိုတာက ေလ်ာင္း ၊ ထိုင္ ၊ ရပ္ ၊ သြားဆိုတဲ့လွဲတဲ
့အခါထိုင္ေနတဲ့အခါမတ္တပ္ ရပ္ေနတဲ့အခါ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ
့အခါ စသျဖင့္
ကိုယ္ေနဟန္ထားေတြ ရိွပါတယ္တဲ့ ဒါေတြဟာ ဒီ ေလ်ာင္း ထိုင္ ရပ္ သြား ဆိုတာေတြဟာ ဝိပႆနာ တရားအားထုတ္မွ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။
ပံုမွန္ျပဳလုပ္ေလ့ရိွတဲ့ကိုယ္ေနဟန္ထားေျပာင္းလဲမႈေတြပါပဲဒီလိုဣ
ရိယာပုတ္ေတြမွာဝိပႆနအားထုတ္သူက်ေတာ့ သတိနဲ႔လိုက္သိေပ
းေနရပါ တယ္တဲ့ ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ လဲေလ်ာင္းေနရင္ ထိုင္ေနရင္ရပ္ေနရင္သြားေနရင္စသျဖင့္တစ္ခုခုကို ေတာ့ လုပ္ေနရမွာပဲ။
ဒီလိုလုပ္ေနရင္းကမိမိမွာအာ႐ံုေတြေပၚပါ တယ္တဲ့ျမင္ရင္လည
္းျမင္မယ္ၾကားရင္လည္း ၾကားမယ္ နံရင္လည္းနံမယ္ စားရင္လည္းစားမယ္ ထိသိတာေပၚရင္လည္
း ေပၚမယ္ ေတြးေတာတာ ေပၚရင္လည္း ေပၚပါမယ္တဲ့။
ဝိပႆနာ႐ႈသူဟာ ဒီအာ႐ံုေျခာက္ပါးကို မိမိရဲ႕ ဣရိယာပုတ္တိုင္း
မွာသတိနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ပါ တယ္တဲ့ ဒီလို အာ႐ံုေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္မွ အာ႐ံုေျခာက္ပါးသ
ာလွ်င္ရိွတယ္ဒီအာ႐ံု ေျခာက္ပါးဟာ အလွည့္က် ျဖစ္ေပၚေနတယ္။
ဘယ္လိုေပၚတာလဲ မ်က္စိက ျမင္စရာကို ခံစားတယ္ နားက ၾကားစရာကို ခံစားတယ္ ႏွာေခါင္းက နံစရာကို ခံစားတယ္ ပါးစပ္က လွ်ာက အရသာကို ခံစားတယ္ ကိုယ္ခႏၶာက ထိေတြ႕စရာကို ခံစားတယ္ စိတ္က ေတြးေတာစရာေတြကို ခံစားတယ္။
ဒီေတာ့ ျမင္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ မ်က္စိက ျမင္စရာကို ခံစားတယ္ ဒါက ဘာလဲ ဘယ္လိုသေဘာလဲဆိုေတာ့ ကင္မရာေရွ႕မွာ ႐ိုက္စရာပံုရိပ္ရိွတယ္ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာက ခလုတ္ကို မႏိွပ္သေရြ႕ ကင္မရာေရွ႕က ပံုရိပ္ကို ဓာတ္ပံုအျဖစ္ မဖမ္းယူႏိုင္သလိုပါပဲတဲ့။
မ်က္စိရိွတယ္ မ်က္စိေရွ႕မွာ ျမင္စရာအဆင္းရိွတယ္ ဒါေပမယ့္ သိမႈဆိုတဲ့ ဝိညာဏ္ကေလးေပၚပါမွ ျမင္စိတ္ျဖစ္တယ္ ဒီေတာ့ မ်က္စိတို႔ အဆင္းတို႔ဟာ႐ုပ္သေဘာေတြ သိမႈဆိုတာက နာမ္သေဘာတရားေတြ ဒီႏွစ္ခု ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ျမင္သိစိတ္ ျဖစ္သြားတယ္။
အာ႐ံုျဖစ္သြားတယ္ ဒီေနရာေလးမွာျမင္တာပဲရိွ တယ္ျမင္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့ခံစားမႈေလးျဖစ္သြားတယ္ ဒါေလးပဲ ဥေပကၡာသေဘာေလးမွ်သာပဲ သိမႈေလးၿပီးတာနဲ႔ ပ်က္သြားတယ္ ဒါဟာ ဥာဏ္စိုက္ထားလို႔ သိတဲ့ဥာဏ္သိ။
က်န္တဲ့ ၾကားတာ နံတာ စားတာ ထိေတြ႕တာ ေတြးေတာတာေတြမွာလည္းျမင္ရင္ျမင္တဲ့အ တိုင္းဒီလိုေလးစိုက္ၾကည့္ေပးေတာ့ျမင္ကာမွ်သာပဲ ခ်ဳပ္သြားတယ္ဒါကိုပဲသိလံုးေလးလို႔ေခၚပါတယ္ ဥာဏ္လို႔လည္းေခၚ
ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ျမင္သိစိတ္က သိမႈသေဘာဟာ ခႏၶာသေဘာ ဝိညာဏကၡႏၶာ ဒီသိမႈသေဘာက မ်က္စိနဲ႔အဆင္းတ
ိုက္လည္းျမင္သိစိတ္ေပၚတယ္ နားနဲ႔အသံနဲ႔တိုက္ေတာ့ ၾကားသိစိတ္ေပၚတယ္ ႏွာေခါင္းနဲ႔အနံ႔နဲ႔တိုက္ေတာ့ နံသိစိတ္ေပၚတယ္ လွ်ာနဲ႔အရသာနဲ႔တိုက္ေတာ့ ခ်ဳိခ်ဥ္ဖန္ခါးစတဲ့ အရသာစိတ္ေပၚတယ္ကိုယ္နဲ႔ထိေတြ႕စရာ တိုက္ေတာ့ ထိသိစိတ္ေပၚတယ္။
ဥာဏ္သိကက်ေတာ့ ဒီ လိုမ်ဳိး ေရွ႕ကေပၚသြားတဲ့ ျမင္သိစိတ္ ၾကားသိစိတ္ နံသိစိတ္ စားသိစိတ္ ထိသိစိတ္ိ ေတြးသိစိတ္ေတြအေပၚမွာ ဒါကေတာ့ ျမင္သိစိတ္ ဒါကေတာ့ ၾကားသိစိတ္ စသျဖင့္ အမွန္အတိုင္း ပစၥဳပၸန္က်က် လိုက္သိေပးေနတာ ဒါကေတာ့ဒီသိမႈကေတာ့ဥာဏ္ပါတဲ့ဥာဏ
္သိပါတဲ့ ဝိပႆနာ႐ႈေနသူမို႔ ဒီလိုသိတာပါတဲ့။
ဒီေတာ့ေရွ႕ကခႏၶာသေဘာဆိုတဲ့သိမႈကေပၚ တယ္ ပ်က္တယ္ ေနာက္ကေနက်ေတာ့ သိလံုးေလးျဖစ္တဲ
့သိေပးေနတဲ့ဥာဏ္ကလိုက္ေန တယ္ ဒီေတာ့ သိလံုးကေလးျဖစ္တဲ့ ဥာဏ္က ေရွ႕ကျဖစ္သြား ပ်က္သြားတဲ့ ခႏၶာသေဘာကို သြားေတြ႕တယ္။
ျမင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိမႈဆိုတဲ့ ခႏၶာမွာလမ္းဆံုး
တယ္ ျမင္တာကိုသိေပးၿပီးေတာ့ နားကၾကားေတာ့ေရာ သိမေပးရဘူးလား ဒီေတာ့ ျမင္သိမႈပ်က္ ၾကားသိမႈေပၚ ဒီလိုသြားတယ္။
အရင္းကို လိုက္ေတာ့ ျမင္ျမင္ ၾကားၾကား သိမႈေပၚတာ ဒီသိမႈက ဝိညာဏကၡႏၶာ ဒါဆိုရင္ ဘာျမင္တယ္ ဘာၾကားတယ္ လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ခႏၲာေပၚတာလို႔သိတယ္ ဒီေတာ့ ဝိညာဏ္ဆိုတဲ့ ခႏၶာသေဘာ သကၠာယအေပၚမွာ ငါ ရိွတယ္။
ငါ့ဟာျဖစ္တယ္ ငါပိုင္တယ္လို႔ ဆြဲယူထားတဲ့ သကၠာယဒိ႒ိျပဳတ္သ
ြားတယ္ ခႏၶာမွန္ရင္ အနိစၥ ဆိုေတာ့ အနိစၥေနာက္က ဥာဏ္လိုက္တယ္ သစၥာဖြဲ႕ေတာ့ သိမႈဆိုတဲ့ခႏၶာသေဘာက ဒုကၡ သစၥာ ေနာက္ကသိလံုးက မဂၢသစၥာ ဆိုေတာ့ ဝိညာဏကၡႏၶာကို ငါလို႔ယူၿပီးစြဲလန္းတတ္တဲ့ ဝိညာနဳပါဒါနကၡႏၶာ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဒီေတာ့ လိုခ်င္မႈတဏွာဥပါဒါန္ကံေတြျဖစ္ခြင့္မရေတာ့ဘူးခ်
ဳပ္သြားတယ္။
သစၥာဖြဲ႕ေတာ့ သမုဒယသစၥာခ်ဳပ္တယ္ နိေရာဓ ဆိုတဲ့ ကိေလသာနာမ္႐ုပ္ေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာကို ဆိုက္ေရာက္သြားပ
ါတယ္တဲ့ဒါကဥာဏ္သိနဲ႔သိတဲ့ ပရမတ္အသိပါပဲ ။
အဝိဇၨာအသိကေတာ့ ရွင္းပါတယ္ ျမင္တိုင္း ၾကားတိုင္း အေပၚမွာ အမွန္အတိုင္း မျမင္ဘူး ျမင္လိုက္တိုင္းသည္ ငါျမင္တယ္ ၾကားလိုက္တိုင္းသည္ ငါၾကားတယ္ စသျဖင့္ ေပၚအပ္ရာအာ႐ံုတိ
ုင္းကို ငါ ငါ၏ ဥစၥာဟုယူ၍ အမည္နာမႏွင့္တကြ ပညတ္အာ႐ံုေတြ ျဖစ္သြားတယ္။
ဒီလို ငါ သူတစ္ပါးစတဲ့ ပညတ္ေတြဟာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ အခ်ဳိႀကိဳက္ေသာ ပုရြက္ဆိတ္ေကာင္ရဲ႕ ေရွ႕မွာ သကာခဲ သၾကားခဲ ခ်ေပးလိုက္သလိုပါပဲတဲ့ တဏွာ ဥပါဒါန္တို႔ဟာ ငါ သူတစ္ပါး စတဲ့ ပညတ္အာ႐ံုေတြကို အလြန္ႀကိဳက္ပါတယ္တဲ့။
ဒီေတာ့ အဝိဇၨာက ပရမတ္႐ုပ္နာမ္ကိုမသိေအာင္ ဖံုးအုပ္တယ္ ဒိဌိက ငါငါ၏ဥစၥာလို႔ယူတယ္တဏွာ ဥပါဒါန္ကမလြတ္တမ
္းဒီအာ႐ံုကိုစြဲယူ၍သခၤါရ ေတြကိုျဖစ္ေစပါတယ္တဲ့ကံတရားေတြေ
ျမာက္ ေစ၍သံသရာစက္ဝန္းကိုဆက္ေစပါ တယ္။
အာယတနကိုျမင္တ့ဲအျမင္ကျဖစ္ရာအစု
အေဝးလို႔ ျမင္တဲ့ ျမင္တဲ့အျမင္က်မွဓမၼေတြကျဖစ္လာတဲ့ သေဘာတရားအျမင္ျဖစ္လို႔ဓမၼႏုပႆနာျဖစ္ တယ္ဝိညာဏ္သိမႈဆိ
ုတာနဂိကရိွတာမဟုတ္ဘူး ဒီအာယတနႏွစ္ခုစုေဝးမွေတြ႕တိုက္မ
ွဝိညာဏ္ဆိုတာ ျဖစ္ရတာကို သိထားရမယ္။
ဒီႏွစ္ခု ပူးမွ ေတြ႕တိုက္မွ ဝိညဏ္သိမႈဆိုတာ ျဖစ္ရတာ နဂိုက ရိွတာမဟုတ္ဘူး ဒီလိုျဖစ္ၿပီးေတာ့လည္း ပ်က္သြားၾကရတာပဲ။
ဒီလို ပညတ္ေတြမဝင္ႏိုင္တဲ့အာယတနႏွစ္ခုတို႔၏ စုေဝးရာသေဘာကို ပိုင္းျခားၿပီး ျပန္ျမင္သြားရင္ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟ ေတြ မျဖစ္ေတာ့တဲ့ သခၤါရနိမိတ္ကလြတ္ၿပီး ပဝတၳိနိမိတ္အျမင္မွာ အာကာသ ေကာင္းကင္ႀကီးကိုပဲ ဟာလာဟင္း လင္းႀကီး ျဖစ္ၿပီးေနရတဲ့ သေဘာ ရင္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းၿပီးေနရတဲ့သေဘာေတြ ျဖစ္လာတယ္ ဒါဟာ စင္စစ္ေတာ့ နိေရာဓ သစၥာ ပဲ။
အာယတနေတြျဖစ္တဲ့ ႐ူပါ႐ံုနဲ႔မ်က္စိကို သတ္သတ္စီမထားပဲ မ်က္စိကို ငါ့မ်က္စိလို႔ ငါျမင္တယ္လို႔သေဘာထားရင္ႀကိဳးခ်ည္တဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးျဖစ္သြားတယ္နားနဲ႔အသံမွာ လည္း ငါၾကားတယ္ ႏွာေခါင္းနဲ႔အနံ႔မွာလည္း ငါနံတယ္လို႔သံေယာဇဥ္ႀကိဳးခ်ည္တတ္ၾကတယ္။
လွ်ာနဲ႔အရသာ ကိုယ္နဲ႔အေတြ႕အထိ စိတ္နဲ႔ ႀကံ ေတြးစရာ ေတြမွာလည္း ထို႔အတူပဲ ငါပါလာရင္ ငါ ဆိုတဲ႔ဒိ႒ိဝင္လာရင္ ေလာဘ ေဒါသလည္း ျဖစ္ တယ္ တဏွာ မာန ဒိ႒ိလည္းျဖစ္တယ္ ဒါေၾကာင့္ အာယတနႏွစ္ခု တို႔ရဲ႕စုေဝးရာလူ႔ဥာဏ္နဲ႔ သိရင္ ငါသူေယာက်္ားမိန္းမပုဂၢိဳလ္သတၱဝါ ပညတ္ အျမင္ မရေတာ့ နိဗၺာန္ေရာက္ေတာ့တာပဲ။
=================================
