ပညာအႏုဂါမိက

 “ အသညသတ္ျဗဟၼာ့ဘံုကို ေရာက္ၾကမယ့္ စ်ာန္ရပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြဟာ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္တုန္းက နာမ္ တရားကို ၿငီးေငြ႕ၾက စက္ဆုပ္ၾကတာဟာ တရားဉာဏ္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ လမ္းမွန္ပဲ မဟုတ္လား ”
 

“မွန္ပါတယ္ .. ”
 

“အ႐ူပျဗဟၼာ့ဘံုကို ေရာက္ၾကမယ့္ စ်ာန္ရပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည ္တုန္းက ႐ုပ္တရားကို ၿငီးေငြ႕ၾက စက္ဆုပ္ၾကတာေကာ တရားဉာဏ္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ လမ္းမွန္ပဲ မဟုတ္လား ”
 

“မွန္ပါတယ္ ... ”
 

“ ဒါျဖင့္ရင္ အဲဒီ အမွန္ ႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္ၿပီးေတာ့ ‘ဓီ နာမ႐ူပံ၊ ဓီ နာမ႐ူပံ။ နာမ႐ူပံ-နာမ္႐ုပ္ တရား ႏွစ္ပါးသည္။ ဓီ-စက္ဆုပ္႐ြံရွာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေတြပါတကား’ 

 အဲဒီလိုမ်ား ႏွလံုးသြင္း ရရင္ အမွန္ ႏွစ္ခ်က္ စပ္မိၿပီးေတာ့ ေကာင္းမယ္ မဟုတ္လား ”

  

“ဟာကြာ .. ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ၊ သံယုတ္ပါဠိေတာ္မွာ လာတဲ့ ခုနစ္ႏွစ္အ႐ြယ္ ‘ဝဇိရာ’ လို႔ ေခၚတဲ့ ရဟႏၲာေထရီမေလး ႐ြတ္ဆိုတဲ့ -

ဒုကၡေမဝ ဟိ သေမ႓ာတိ၊
ဒုကၡံ တိ႒တိ ေဝတိ စ။
နာညၾတ ဒုကၡာ သေမ႓ာတိ၊
နာညံ ဒုကၡာ နိ႐ုဇၥ်တိ။

အဲဒီ ဂါထာ ရွိတယ္။

သူတို႔ ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္ေတြ အဖို႔ ခႏၶာငါးပါး-နာမ္႐ုပ္တရား ႏွစ္ပါး တို႔ကို အၿမဲတမ္း ‘ဒုကၡ’ လို႔   ျမင္ေနေတာ့ ‘ဒုကၡေမဝ ဟိ သေမ႓ာတိ’ စသည္ျဖင့္ မိန္႔ဆိုၾကတယ္။

ငါတို႔ အဖို႔ရာက်ေတာ့ နာမ္႐ုပ္ကို ပထမ  ျမင္ဖို႔ အေရးႀကီးေနတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ဂါထာလာ ‘ဒုကၡ’ ရဲ႕ အစား ‘နာမ႐ူပ’ ပါဠိနဲ႔ ေျပာင္းလဲၿပီး -

နာမ႐ူပံဝ ဟိ သေမ႓ာတိ၊
တံဝ တိ႒တိ ေဝတိ စ။
နာညၾတ တမွာ သေမ႓ာတိ၊
နာညံ တမွာ နိ႐ုဇၥ်တိ။

အဲဒီလို ႏွလံုးသြင္း “ အရွင္ အကုသိုလ္က ဒုကၡကို မျဖစ္,ျဖစ္ေအာင္  ျပဳလုပ္ၿပီးမွ ဉာဏ္နဲ႔ ငါက ျဖစ္လာ တဲ့ ေဝဒနာကို အခ်ည္းႏွီး ခ်ဳပ္ မသြားေစရပါဘူး” လို႔ ပဲ ေျပာခ်င္တာ

အဲဒီ နာမ႐ူပံဝ သေမ႓ာတိ အစရွိတဲ့ ဂါထာကို အနက္ေပးၾကည့္ၾကရင္။

ဣမသၼႎ ကာေယ= ဤ ကိုယ္ကာယ တစ္လံမွ်၌
နာမ႐ူပံဝ= ႐ုပ္နာမ္တရား ဤ ႏွစ္ပါးသည္သာလွ်င္
သေမ႓ာတိ= ဥပါဒ္ထင္ရွား ျဖစ္ပြား၍ ေန၏
တံဝ= နာမ္႐ုပ္တရား ထို ႏွစ္ပါးသည္သာလွ်င္
တိ႒တိ စ= ဌီခဏ အေနျဖင့္ တည္လည္း တည္ေနေပ၏
ေဝတိ စ= ဘင္ခဏသို႔ ေရာက္၍ ခ်ဳပ္လည္း ခ်ဳပ္ေပ်ာက္၏
 

ဒီ တစ္လံမွ်ေလာက္ေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ နာမ္တရား ႐ုပ္တရား ႏွစ္ပါးသာလွ်င္ ျဖစ္ၾက တည္ၾက ခ်ဳပ္ၾကတယ္။

တမွာ= နာမ္႐ုပ္တရား ထိုႏွစ္ပါးကို
အညၾတ ဌေပတြာ= ခ်န္လွပ္ဖယ္ရွား အလြတ္ထား၍
အညံ= တပါးေသာ ‘ပုဂၢိဳလ္’ ‘သတၱဝါ’ ‘ငါ’ ‘သူတပါး’ ‘ေယာက္်ား’ ‘မိန္းမ’ ‘အတၱ’ ‘ဇီဝ’ ‘လိပ္ျပာ’ဆိုတဲ့ သေဘာသည္
န သေမ႓ာတိ= ဥပါဒ္ထင္ရွား ျဖစ္ပြားသည္ မဟုတ္
တမွာ= နာမ္႐ုပ္တရား ထိုႏွစ္ပါးမွ
အညံ= တပါးေသာ ‘ပုဂၢိဳလ္’ ‘သတၱဝါ’ ‘ငါ’ ‘သူတပါး’ ‘ေယာက္်ား’ ‘မိန္းမ’ ‘အတၱ’ ‘ဇီဝ’ ‘လိပ္ျပာ’ ဆိုတဲ့ သေဘာသည္
န နိ႐ုဇၥ်တိ= ခ်ဳပ္သည္ မဟုတ္။
ထိုသေဘာမ်ားသည္ တရားသား အေနနဲ႔ ရွိလည္း မရွိ လို႔ - အနက္ အဓိပၸာယ္ အဲဒီလို ရွိပါတယ္။

တရားေတာ္ကို ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕ဘိကၡဳ ဘိကၡဳနီ ဥပါသကာ ဥပါသိကာ= ေလးဦးစလံုး နားလည္ ရမည္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ ဥပါသကာ ဥပါသိကာတို႔ နားမလည္ရင္ သာသနာဘက္က သားေတာ္ျဖစ္ၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ေျပာျပၾကရပါမယ္။

နားလည္ေအာင္ ေျပာရမည့္ ဝတၱရား ရွိတဲ့အတိုင္း -

ဤ ကိုယ္ကာယ တစ္လံမွ်၌
ႏွစ္ဝ႐ုပ္နာမ္ ျဖစ္၍ ခ်ဳပ္၏
နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ပါး အလြတ္ထား၍
ဤကား လိပ္ျပာ ဤကား ငါႏွင့္
ဤမွာ ဇီဝ ဤ အတၱဟု
ၫႊန္ျပဖြယ္ရာ မရွိပါသည္
ခႏၶာ နာမ္႐ုပ္ မွ်ပါတကား ...

ဤ ကိုယ္ကာယ၊ တစ္လံမွ်၌၊ ႏွစ္ဝ႐ုပ္နာမ္၊ ျဖစ္၍ ခ်ဳပ္၏၊
ေၾသာ္ .. ဤ တစ္လံမွ်ေလာက္ေသာ ငါ၏ ကိုယ္မွာ နာမ္တရား ႐ုပ္တရား ဤႏွစ္ပါးတို႔သာ ျဖစ္၍ ျဖစ္၍ ခ်ဳပ္ေနပါတကား .. ။

နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ပါး၊ အလြတ္ထား၍၊ ဤကား လိပ္ျပာ၊ ဤကား ငါႏွင့္၊ ဤမွာ ဇီဝ၊ ဤ အတၱဟု၊ ၫႊန္ျပဖြယ္ရာ၊ မရွိပါသည္၊
နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ပါးကို ဖယ္ရွားၿပီးေတာ့ ေဟာဒါက လိပ္ျပာ၊ ဒါက ငါ၊ ဒီမွာက ဇီဝ၊ ေဟာဒါက အတၱ - လို႔ ျပစရာ နာမ္႐ုပ္က လြဲရင္ အဲဒ ီတရားမ်ိဳးဟာ ရွိကို မရွိ။

ခႏၶာ နာမ္ရုပ္ မွ်ပါတကား။
ဒီ တစ္လံမွ်ေလာက္ေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ အမွန္တကယ္ ရွိေနတာဟာျဖင့္ နာမ္႐ုပ္ ႏွစ္ပါးပဲ ရွိေနပါတကား .. လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆး ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီလို ေအာက္ေမ့ႏွလံုးသြင္းလို႔ အေလ့အထ ရလာတဲ့အခါမွာ “ဒီတစ္လံ မွ်ေလာက္ေသာ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္မွာ အနမတဂၢ အစမထင္ အတိတ္သံသရာ တခြင္က မိမိတို႔ ထင္မွားခဲ့တဲ့ ‘ပုဂၢိဳလ္’ သတၱဝါ’ ‘ငါ’ ‘သူတပါး’ ‘ေယာက္်ား’ ‘မိန္းမ’ ‘အတၱ’ ‘ဇီဝ’ ‘လိပ္ျပာ’ လို႔ မရွိဘဲနဲ႔ ရွိတယ္ လို႔ ထင္မွားခဲ့တဲ့ ပညတ္ တရား နဲ႔ အစစ္အမွန္ တကယ ္ရွိေနတဲ့ နာမ္႐ုပ္ တရား ဒီႏွစ္ပါးကို ခြဲခြဲျခားျခား သိသြားတယ္။

အဲဒီလို ခြဲခြဲျခားျခား သိတဲ့ ဉာဏ္ကို ‘နာမ႐ူပဝဝတၱာနဉာဏ္’ လို႔ ေခၚပါတယ္။
ဝိပႆနာဉာဏ္ သို႔ မေရာက္ေသးပါဘူး။

ဝိပႆနာဉာဏ္ ေရာက္ေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ ဆက္စပ္ၾကည့္ရင္ ဒီ ဂါထာနဲ႔ ဒီလကၤာက နာမ႐ူပဝဝတၱာန ဉာဏ္ေလာက္ပဲ အဆင့္ ရွိေသးတယ္။ လကၡဏ သမၼသန ဆိုတဲ့ ပထမ ဝိပႆနာ ေရာက္ေအာင္ ဂါထာကို အျဖည့္ခံ သေဘာထားၿပီး ထပ္ျဖည့္ရင္

တၪၥ ဟုတြာ အဘာေဝန
ဥဒယဗၺယပီဠနာ။
အဝသဝတၱနာ နိစၥံ
ဒုကၡာ နတၱာဝ ေကဝလံ။

ဆိုတဲ့ ဂါထာႏွင့္ -

နာမ္႐ုပ္တရား ဤႏွစ္ပါးလည္း
ရွည္လ်ားကာလ မတည္ၾကဘဲ
ခဏျဖစ္လ်က္ ခဏပ်က္၍
ႏွိပ္စက္ျခင္းရာ လိုမပါဘူး
သဘာဝအား ဤသံုးပါးေၾကာင့္
ျဖစ္ပြားသမွ် အနိစၥသည္
ဒုကၡ အနတၱ ခ်ည္းပါတကား ...

ေဖာ္ျပပါ  ‘တၪၥ ဟုတြာ အဘာေဝန’ ဂါထာ၏ အနက္ကား -

တၪၥ= နာမ္႐ုပ္တရား ထိုႏွစ္ပါးသည္လည္းပဲ
ဟုတြာ အဘာေဝန=  ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ပ်က္တတ္ေသာ အနက္သေဘာေၾကာင့္
ေကဝလံ အနိစၥံဝ= သက္သက္ဧကန္ အနိစၥမွန္စြာ့တကား
ဥဒယဗၺယ ပီဠနာ= ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္း တို႔ျဖင့္ အတင္းအၾကပ္ ႏွိပ္စက္အပ္ရကား
ေကဝလံ ဒုကၡံဝ= သက္သက္ဧကန္ ဒုကၡမွန္စြာ့တကား
အဝသဝတၱနာ= အလိုသို႔ မလိုက္ပါေသာေၾကာင့္
ေကဝလံ အနတၱာဝ= သက္သက္ဧကန္ အနတၱ မွန္စြာ့တကား ...

လို႔ အဲဒီလို ပါဠိနဲ႔  ျမန္မာ အနက္ အဓိပၸာယ္ ရွိပါတယ္။

လကၤာအတြက္ အနက္ အဓိပၸာယ္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္။

နာမ္႐ုပ္တရား၊ ဤႏွစ္ပါးလည္း၊ ရွည္လ်ားကာလ၊ မတည္ၾကဘဲ -
နာမ္ တရား ႐ုပ္ တရား ဒီႏွစ္ပါးဟာ ကာလ ရွည္ရွည္ မတည္ၾကဘူး။

ဘာကို ၾကည့္ရမလဲ။ ကိုယ့္အသံေတြကို  ျပန္ၿပီး ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္။

‘ၾသကာသ ၾသကာသ’ လို႔ ဆိုတဲ့အခါမွာ ‘ကာ’ ေရာက္ေတာ့ ‘ၾသ’ ဆိုတဲ့ အသံ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ၿပီ။
‘သ’ ေရာက္ေတာ့ ‘ကာ’ ဆိုတဲ့ အသံ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ၿပီ။
ေနာက္ ‘ၾသ’ ေရာက္ေတာ့ ‘သ’ အသံ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္၊ ‘ကာ’ ေရာက္ေတာ့ ‘ၾသ’ အသံ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္၊ ‘သ’ ေရာက္ေတာ့ ‘ကာ’ အသံ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္၊

တသံၿပီး တသံ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ၾကပံုကို ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါ။
အင္မတန္ သိသာပါတယ္။ ကာလရွည္ရွည္ မတည္ၾကဘူး။

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကာလရွည္ရွည္ တည္ေအာင္  ျပဳလုပ္ၾကည့္ပါ။
ဥၾသ ဆြဲသလို ‘ၾသ’ ဆိုတဲ့ အသံကို အၾကာႀကီး ဆြဲၾကည့္။
ဘယ္ေတာ့မွ ‘ၾသ’ ဆိုတဲ့ အသံအတိုင္း ၾကာၾကာ မတည္ဘူး။
ေနာက္ပိုင္းလဲ က်ေရာ ‘ေဝါ ..’ ဆိုတဲ့ အသံပဲ ရွိေတာ့မယ္။ ‘ၾသ’ သံ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
အမွန္တကယ္ေတာ့ ‘ၾသ’ ဆိုတဲ့ အသံဟာ ‘လွ်ပ္စီးႏွစ္ျပက္’ ‘လက္ေဖ်ာက္ႏွစ္တြတ္’ ‘မ်က္ေတာင္ႏွစ္ခတ္’ အခ်ိန္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ သူ႔အခ်ိန္က်ရင္ သူက ခ်ဳပ္သြားတာပဲ။
အရွည္ႀကီး  ျဖစ္ေနေအာင္ ဆိုမယ္ ဆိုေပမယ့္ ‘ၾသ’ ကေတာ့ မရွည္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ‘ရွည္လ်ားကာလ၊ မတည္ၾကဘဲ’ လို႔ ႏွလံုးသြင္း ခိုင္းတာပါပဲ။

ဒီ ‘ၾသ’ ဆိုတဲ့ အသံဟာ ဘာေၾကာင့္ ၾကာၾကာ မတည္သလဲ လို႔ ေမးရင္ အေျဖကေတာ့ အသံ ႐ုပ္သာ မဟုတ္ဘူး၊ ကံေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္ေတြ၊ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္ေတြ၊ ဥတုေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္ေတြ၊ အာဟာရေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္ေတြ ႐ုပ္ေလးမ်ိဳး စလံုးေရာ၊ စိတ္ ေစတသိက္ ဆိုတဲ့ နာမ္တရားမ်ားပါ အားလံုး နာမ္႐ုပ္တရား ႏွစ္ပါးတို႔ ၾကာၾကာ မတည္ၾကပါဘူး။

ၾကာၾကာ မတည္ၾကတာကေတာ့ သူတို႔ကို ျဖစ္ေစတဲ့ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရႏွင့္ ဝတၳဳအာ႐ုံ ဆိုတဲ့ သူတို႔နဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြကိုက ၾကာၾကာ မတည္တဲ့ အနိစၥ အေၾကာင္းတရားေတြ ျဖစ္လို႔ အနိစၥ အေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလည္းပဲ အနိစၥပင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္

“အနိစၥ သမ႓ဴတံ ဘိကၡေဝ ႐ူပံ ကုေတာ နိစၥံ ဘဝိႆတိ”  စတဲ့ ေဒသနာေတာ္ အတိုင္းပါပဲ 

လကၤာထဲမွာ ‘ခဏျဖစ္လ်က္၊ ခဏပ်က္၏’ လို႔ ဆိုတာက အနိစၥဉာဏ္ ေပၚေအာင္ အေျခခံ ဉာဏ္ ပ်ိဳးေပးတာ ျဖစပါ္တယ္။

ႏိွပ္စက္ျခင္းရာ-ဆိုတာက ဒုကၡဉာဏ္ေပၚေအာင္ အေျခခံ ဉာဏ္ကို ပ်ိဳးေပးျခင္း  ျဖစ္ပါတယ္။

႐ုပ္နာမ္တရားတို႔ရဲ႕ ျဖစ္-တည္-ပ်က္ ဆိုတဲ့ ခဏငယ္ သံုးခ်က္ အသက္တည္ေနရာမွာ -
ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ ဥပါဒ္ခဏမွာ ဇာတိမီး တညီးညီး တေျပာင္ေျပာင္ အေတာက္ေလာင္ ခံေနရတယ္။
တည္တယ္ ဆိုတဲ့ ဌီ ခဏမွာ ဇရာမီး၊ ပ်က္တယ္ ဆိုတဲ့ ဘင္ခဏမွာ မရဏမီး တညီးညီး တေျပာင္ ေျပာင္ အေတာက္ေလာင္ ခံေနရတယ္။

ဥပါဒ္ခဏမွာ ဇာတိမီးက ႏွိပ္စက္၊
ဌီခဏမွာ ဇရာမီးက ႏွိပ္စက္၊
ဘင္ခဏမွာ မရဏမီးက ႏွိပ္စက္
အဲဒီလို ခဏငယ္သံုးခ်က္ အသက္ ရွိေနသမွ် မီးသံုးပါး အႏွိပ္စက္ ခံရၿပီး ခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားရတဲ့ ဒီ ႐ုပ္နာမ္ တရားကို ဘယ္မွာ သုခ လို႔ ဆိုသင့္ေတာ့မလဲေလ။ဒုကၡ လို႔သာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ရမွာပဲေပါ့

လိုမပါဘူး- ဒါက အဝသဝတၱနေဌန- အလိုသို႔ မလိုက္ပါျခင္း ဟူေသာ အနက္သေဘာေၾကာင့္ အနတၱ ပါတကား .. လို႔ အေၾကာင္းအက်ိဳး လံုေလာက္စြာ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္ေအာင္ ေဖာ္ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခဏျဖစ္လ်က္ခဏပ်က္၏
ႏွိပ္စက္ျခင္းရာလိုမပါဘူး
သဘာဝအား ဤသံုးပါးေၾကာင့္
ျဖစ္ပြားသမွ် အနိစၥသည္
ဒုကၡ အနတၱ ခ်ည္းပါတကား ...

ခဏတြင္း  ျဖစ္၍ ခဏအတြင္း ပ်က္တတ္ေသာ အနက္ သေဘာေၾကာင့္ အနိစၥ ပါတကား ...
အျဖစ္အပ်က္ တို႔ျဖင့္ အႏွိပ္စက္ခံရေသာ အနက္ သေဘာေၾကာင့္ ဒုကၡ ပါတကား ...
အလိုသို႔ မလိုက္ပါေသာ အနက္သေဘာေၾကာင့္ အနတၱ ပါတကား ...
အျဖစ္အပ်က္တို႔ျဖင့္ အႏွိပ္စက္ခံရေသာ အနက္သေဘာေၾကာင့္ အနတၱ ပါတကား ...
ဤကဲ့သို႔ ႏွလံုးသြင္းၾကပါ။

ဤကဲ့သို႔ ႏွလံုးသြင္းလွ်င္ သမၼသနဝိပႆနာဉာဏ္ အစ ထူေထာင္မိၿပီး အဲဒီ သမၼသနဉာဏ္ ထူေထာင္မိလွ်င္ ေနာက္မဆုတ္နဲ႔ ေရွ႕ကို အဆင့္ဆင့္ ဥဒယဗၺယဉာဏ္၊ ဘဂၤဉာဏ္၊ ဘယဉာဏ္ အစရွိတဲ့ ဝိပႆနာဉာဏ္ေတြ တဆင့္တက္ၿပီး တဆင့္ သမၼသနဉာဏ္ ေလွကားက တက္သြားရင္ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္တဲ့ အဲဒီ သမၼသနဉာဏ္ ေလွကားကို ေရာက္ေအာင္ တက္ၾကစမ္းပါ သြားၾကစမ္း ပါ လို႔ပဲ တိုက္တြန္းပါရေစ။